LAKTAŠI, 14. avgusta –  Nekoliko izvora pitke vode je kaptirano, tako da selo ima više manjih lokalnih vodovoda iz kojih se snabdijevaju pitkom vodom sva domaćinstva, osim jednog.
Dio sela je dobio električnu energiju 1968, a dio 1971. godine. Telefonske priključke 1999. i 2000. godine.

Cetojevici5
U selu postoji baraka i spomen-ploča na kojoj su ispisana imena poginulih boraca Crnovrške partizanske čete koja je postavljena 27. jula 1981. Prvi otpor neprijatelju organizovan je u štali Vojislava Ćetojevića (kod Klepala) bez ideološkog obilježja (tada je to bila Crnovrška četa narodne vojske).

Cetojevici4
Na Bogdanovcu (482 m n. v.) sagrađena je lovačka kuća, koja je otvorena 2000. godine. U selu nema prodavnice.
Solunski borac bio je Gavro (Vaslije) Ćetojević, koji se vratio kao teški ratni invalid, i Teodor Seksen. U austro- ugarskoj vojsci su bili: Marko (Gavrin) Đurić, Dušan (Stjepanov), Stjepan (Jovin), Mitar (Jovin), Nikola (Ćetojev) Ćetojević. Marko (Mitar) Lončar.
U Drugom svjetskom ratu poginulo je sedam boraca NOV: Dušan Orlović, Dušan i Milanko Trivić, Dragan, Mirko, Stanko i Stojanka Ćetojević. Na spomen-ploči u Ćetojevićima ispisana su imena Dušana Orlovića i Dušana Trivića.
Žrtve hrvatsko-muslimanskih ustaša bili su: Žarko (Stanojev) Gamber, Ratko (Petrov), Mitar (Nikolin), Vlado (Markov) Đurić, Savo (Stojanov) Ćetojević.

Cetojevici1
Dušan Vuković (1944), Mirko (1945) i Nenad (1945) Ćetojević poginuli su kao pripadnici JVO.
Za vrijeme Drugog svjetskog rata iz ovog sela bila su četiri zarobljenika u Njemačkoj: Mane Bukvić, Veljko (Mitrov), Spasoje, Nikola (Ćetojev) i Ljubo Ćetojević.
U ratu od 1992. do 1995. poginula su trojica boraca VRS: Zoran Stanković (1958-1995) i Ljubiša Ćetojević (1962-1993). Njihova imena su ispisana na spomen-ploči u Jaružanima, pošto Ćetojevići pripadaju MZ Jaružani. Na toj spomen-ploči je i ime Gorana Lončara (1957-1991).
Uvjerljivih i pouzdanih podataka o porijeklu stanovništva nema. Zna se da su Bukvići, Gostovići i Lončari doselili iz Like. U selu više nema Gostovića, Platiša i Terzića.
Pretpostavlja se da je selo dobilo ime po najbrojnijim porodicama koje se istoimeno prezivaju.

Cetojevici2
Prema Opširnom popisu Bosanskog sandžaka iz 1604. godine selo Dolnja Ćetojevica, pripada Kobašu: Zemin Iveza, sina Hasanovog i Radovana sina Vukdragovog, u posjedu Sulejman- vojvode – odsjekom, godišnje 250; Baština Radonje Vukasovog, u posjedu njegovog sina Vuka; Baština Radosava Nikolinog, u posjedu njegovog sina Vukoja; Baština Vidaka, u posjedu Mihajla Lukinog; Baština Radovana Radivojevog, u posjedu popa Petra; Baština Hranisava, sina Radosavljevog; Baština Alekse Radivojevog, u posjedu njegovog sina Radka; Baština Gojka, sina Nikolinog; Baština Radovana, u posjedu Krajčina Mihalovog; Baština Mihajla Radinovog; Baština Milosava, u posjedu Ostoje Markovog; Baština Radonje Radojičinog, u posjedu subaše Husejna; Baština Vukdraga Milanovog, u posjedu njegovog sina Vukašina; Baština Davida Marinkovog, u posjedu kaluđera crkve Sveti Jovan; Baština Nikole, sina Radosavljevog; Baština Milaka Vukalovog, u posjedu njegovog sina Jančete, Baština Vladosava, u po- sjedu Selaka Rajičinog; Baština Vujice, sina Radosavljevog; Baština popa Njegovana; Baština Novaka Rajičinog; Baština Blagoja, sina Radulovog; Baština Radonje Radovanovog, u posjedu Hasan- ćehaje; Polovina baštine Mirčete Rajičinog, u posjedu spahije Mehmed-ćelebije – 140; Baština Kojčina Milijevog; Baština Miloša Rajičinog; Baština Heraka Vukalovog, u posjedu Kuzme Herakovog; Baština Perka Radosavljevog, u posjedu njegovog sina Milete; Baština Tome Markovog; Baština Vujice, u posjedu nje- govog sina Đure; Baština Antula, sina Markovog; Baština kneza Ognana Radivojevog, u posjedu njegovog sina Radana; Baština Vučete Dobričinog; Baština Ilije Andrijinog, u posjedu Jovana Vukdragovog; Baština Radula Milakovog; Baština Ivana, sina Marčetinog; Baština prišlaca Nikole; Polovina baštine prišlaca Vukosava – 140; Polovina baština Vraneša, sina Radakovog – 140; Polovina baština Stanka, sina Pavlovog – 140; Polovina baština prišlaca Vučića – 140; Baština Vičete, sina Ivkovog; Baština Ivana, sina Radovog; Polovina baštine Petra, sina Milanovog – 140; Polovina baštine Mileša, sina Vukasovog – 140; Polovina baštine Nikole, sina Milanovog – 140; Polo- vina baštine Vukmana, sina Radinovog – 140; Polovina baštine Lajoša, u vlastitom posjedu – 140; Baština Branka, sina Mirčetinog; Polovina baštine Milete, sina Grubčevog – 140; Krajčin, Milete – 40; kuća 37 po 280,11 po 140, odsjekom 1 po 250, 1 po 40.
Selo je imalo 50 kuća koje su plaćale porez turskim vlastima, na osnovu čega se može pretpostaviti da ovo nije bila samo teritorija današnjih Ćetojevića, već šira.
Prema austrougarskim popisima, Ćetojevići su 1895. imali 15 kuća od kojih su dvije bile nenaseljene, i 151 „istočno- pravoslavna” stanovnika (84 m. i 67 ž.). Godine 1901. selo je imalo 15 domaćinstava i 167 stanovnika (77 m. i 90 ž.); 1910. imalo 28 kuća (dvije nenaseljene) i 206 srpsko-pravoslavnih stanovnika (113 m. i 93 ž.).
Godine 1948. selo je imalo 69 domaćinstava i 440 sta- novnika; 1953. – 453; 1961. – 419; 1971. – 326; 1981 – 303 (297 Srba i šest Jugoslovena); 1991.-62 domaćinstva i 241 stanovni- ka (232 Srbina i devet iz reda ostalih).
Krajem 2012. selo je imalo 67 domaćinstava, 108 kuća i vikendica, a u domaćinstvima je živjelo 200 stanovnika srpske nacionalnosti.
Najbrojnije porodice su Ćetojević (39 domaćinstava, 61 kuća i 111 stanovnika), slave Đurđevdan, osim četiri porodice koje slave Aranđelovdan. Po broju kuća i stanovnika čine više od polovine sela.
Porodica Bukvić slavi Sv. Stefana; Vuković, Danojević – Sv. Ignjatija; Gavrić – Markovdan; Dobrnjac, dio Ćurića – Jovanj- dan, a dio Bogojavljenje; Dorontić – Sv. Petku; Kurjak – Nikoljdan; Kuruzović, Stanković – Aranđelovdan; Lončar, Trivić -Đurđevdan; Pezerović – Sv. Stefana Dečanskog – Mratindan; Seksen i dio Savića – Lučindan, a dio Sv. Stefana.

IZVORI: Popisu BiH 1604, 1895, 1910, 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine; Lična arhiva.

LITERATURA; V. Popović: Slatinski kraj u npoimocmu, Laktaši 2002; Laktaši i Narodnooslobodilačkoj borbi i revoluciji 1941-1945, Laktaši 1981; Prvi šematizam mitropolije Banjapučko-Bihaćke za godinu 1901; Spomenica poginulim borcima opštine Laktaši 1991-1995, Laktaši 2007.

Izvor: Živko Vujić, LAKATŠKA ŽUPA (prošlost i sadašnjost), Laktaši, 2013.

Vojislav Ananić