Novomucenici-kragujevacki-774x568

LAKTAŠI, 21. oktobra – Umiju oktobri itekako da budu grubi, zajažljivi. Da prevare,noću, mokrim asfaltom i hladnim zrakom što se niz grudi spušta. Pa onda nekako i ono malo topline, što se oko srca skupi, zapne. Otkine se nazor, ko nezrela dunja kad pod stablo padne.

Odvajkada ne volim oktobre. Nekako su mi sve uspomene, one oktobarske, sjetne. Tužne.
Ko zna zašto je to tako? Možda zbog neke tamo uvenule ljubavi, možda zbog drage osobe koja se bori sa bolešću, a možda i zbog kolektivne tuge, koju rijetko ko osvijesti.
Kolektivna tuga… U Krvavoj bajci opjevana, za sva vremena. Hrabra dječija srca, velika kao planine, kucala su na današnji dan. Po poslednji put. Ostavila su lekciju svima.

Šumarice

Lekciju kako se voli otadžbina, kako se bude karakter. Na današnji dan su čuli zadnje školsko zvono, na današnji dan je brdoviti Balkan postao svjedok stradanja nevinih dječijih duša. Na današnji dan je Kragujevac postao izvor kolektivne tuge, koju eto, osjetim i ja. I onda mi moje lične sjete i tuge izgledaju tako male, da se posramim što sam ih uopšte i pominjala.
Jer,
Bilo je to u jednoj zemlji seljaka
Na brdovitom Balkanu
Umrla je mučeničkom smrću
Četa đaka, u jednom danu….

Tatjana Mihajlović