LAKTAŠI, 07. novembra – Hrišćani su tajno sahranili njegovo tijelo iz kojeg je počelo da teče miro, kojim su se bolesni liječili. Mošti svetog Dimitrija, koji je svoje bogatstvo razdijelio siromašnima, nalaze se u Solunu. Sveti Dimitrije je i zaštitnik ovog grčkog grada, dok Rusi smatraju svetog Dimitrija pokroviteljem Sibira.

Dan Svetog velikomučenika Dimitrija, u narodu poznatiji kao Mitrovdan, slavi se 8. novembra po novom kalendaru. Ovaj datum se u narodu označava i kao hajdučki rastanak, i doba godine kada počinje zima.

Srpska pravoslavna crkva  slavi sutra dan Svetog velikomučenika Dimitrija, koji je u narodu poznatiji kao Mitrovdan.

Svetac koga kao krsnu slavu slave mnoge srpske porodice, rodio se u grčkom gradu Solunu od blagorodnih i blagočestivih roditelja, koji dugo nisu mogli da imaju djecu.

Njegov otac je bio vojvoda Solunski, a položaj vojvode, Dimitrije je naslijedio poslije očeve smrti. Car Maksimilijan htio je da Dimitrije bude gonitelj hrišćana u Solunu, na šta Dimitrije nije pristao, već mu se usprotivio.

Propovijedao je hrišćanstvo i javno priznao pred Maksimilijanom da je hrišćanin. Razjareni car bacio je zbog toga Dimitrija u tamnicu. U tamnici mu se javio anđeo koji ga je ukrepio u stradanjima. Poslije nekoliko dana je pogubljen.

Hrišćani su tajno sahranili njegovo tijelo iz kojeg je počelo da teče miro, kojim su se bolesni liječili. Mošti svetog Dimitrija, koji je svoje bogatstvo razdijelio siromašnima, nalaze se u Solunu. Sveti Dimitrije je i zaštitnik ovog grčkog grada, dok Rusi smatraju svetog Dimitrija pokroviteljem Sibira.

U srpskom narodu Mitrovdan je jedna od većih slava, krsno ime nekih esnafa i dan održavanja zavetine u mnogim mjestima.

Kako kažu narodna vjerovanja, uoči Mitrovdana i Đurđevdana treba da je svako kod svoje kuće, jer ko tada ne bude u svom domu, taj će se preko cijele godine noćivati po tuđim kućama.

Običaj je kod našeg naroda da se na Mitrovdan otpuštaju sluge kojima je istekao ugovor i iznajmljuju nove.

Prema narodnom predanju, praznik Đurđevdan, u proljeće, bio je „hajdučki sastanak“, a Mitrovdan, na jesen, „hajdučki rastanak“, kada su se hajduci povlačili iz šuma, zbog zime i ostajali u kućama svojih povjerljivih ljudi, jataka, uglavnom prerušeni u sluge. Jataci su živeli u selima i varošima i nabavljali hranu za hajduke i čuvali ih u svojim kućama u slučajevima velikih neprilika. Hajduci su zauzvrat njima pomagali i donosili im deo otetih dobara. Kad bi neki jatak izdao hajduka, sledila je teška osveta koja se obično završavala smrću.

(Telegraf.rs)